Późne serie z 1961 miały ozdobne listwy boczne.
Produkcję Moskwicza 410N (podobnie jak 411) zakończono w 1961, po zmianie kierownictwa przemysłu samochodowego, z powodu potrzeby zwiększenia produkcji Moskwiczy 407 na eksport. Zbudowano ogółem 7580 sztuk modelu 410/410N i 1515 modelu 411.
Moskwicz 410 był ciekawym samochodem, w pionierski sposób łączącym cechy samochodu terenowego z dość komfortowym zamkniętym nadwoziem samochodu osobowego, wyposażonym standardowo np. w radioodbiornik. Do zalet należały dobre własności w terenie, częściowo dzięki dużemu prześwitowi - 220 mm pod mostami napędowymi i aż 430 mm pod podłogą. Do wad samochodu należała jednak mała sztywność samonośnego nadwozia, a także wysoki środek ciężkości przy umiarkowanym rozstawie kół, powodujący niebezpieczeństwo przewrócenia. Ponadto nadwozie typu sedan z bagażnikiem umiarkowanej wielkości okazało się niepraktyczne, zwłaszcza dla pierwotnie projektowanego zastosowania samochodu. Znacznie lepszy okazał się pod tym względem wariant kombi Moskwicz 411, który miał przy tym sztywniejsze nadwozie dzięki dłuższemu dachowi.