Otrzymał on wówczas wyposażenie elektroniczne, służące do przechwytywania i analizy emisji radiowej i radarowej jednostek potencjalnego nieprzyjaciela (rozpoznanie radioelektroniczne). W skład wyposażenia weszły m.in. stacje rozpoznania systemów radiolokacyjnych RPS-1 i RPS-2 (zastąpione później przez RPS-3), stacja namierzania systemów radiolokacyjnych Bizań-4A, odbiornik sygnałów radiolokacyjnych Dniepr-1K i odbiorniki rozpoznania radiowego. Przed dotychczasową nadbudówką dobudowano nową dwupiętrową nadbudówkę. Jednocześnie okręt przesunięto z III do II rangi, a załoga zwiększyła się z 60 do 82 osób (etat wojenny: z 72 do 89 osób). Gotowość operacyjną do wykonywania pełnego zakresu zadań uzyskał 10 października 1970 roku. W styczniu 1974 roku wszedł w skład nowo sformowanej Grupy Okrętów Hydrograficznych (nazwa była myląca w celu maskowania operacyjnego). W czerwcu 1975 roku okręt uczestniczył w ćwiczeniach o kryptonimie Posejdon-75. W 1979 roku otrzymał numer taktyczny: 264.
ORP „Bałtyk” został wycofany ze służby wraz z opuszczeniem bandery 6 grudnia 1982 roku. Przez rok służył jeszcze jako portowa jednostka grzewcza, potem został złomowany. W czasie 28 lat służby okręt przebył ponad 100 000 mil morskich. W roku 1976 zdobył miano najlepszego okrętu Marynarki Wojennej w grupie okrętów specjalnych.
Zobacz też ORP Bałtyk
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polskie okręty hydrograficzne z okresu po 1945