Historia Powstanie Zgodnie ze stepową tradycją jeszcze za swojego życia Czyngis-chan rozdzielił pomiędzy członków rodu panującego, tj. w szczególności swoich synów i braci, ułusy, czyli ludzi wraz z trzodami i pastwiskami. Według Dżowajniego jego najstarszy syn, Dżoczi (zm. 1227), otrzymał ziemie od Kajaliku i Chorezmu na wschodzie do Saksinu i Bułgaru na zachodzie, czyli obszar na zachód od Irtyszu, a stamtąd terytoria "tak daleko jak dotarły kopyta mongolskich koni", co było prawdopodobnie aluzją do terenów rajdu Dżebego i Sübeeteja, którzy w latach 1221 - 1224 wyruszając z Azji Środkowej poprzez Kaukaz okrążyli Morze Kaspijskie od zachodu, po drodze m.in. pokonując koalicję książąt ruskich i Kipczaków w bitwie nad Kałką. To właśnie ułus Dżocziego miał się stać zalążkiem Złotej Ordy.
Czyngis-chan zlecił Dżocziemu zadanie podboju Kipczaków i Rusi, ten jednak nie zrealizował go przed swoją śmiercią w roku 1227. W roku 1229 Ugedej (1229 - 1241) wysłał armię by oczyściła region dolnej Wołgi przed zamierzonym atakiem na zachód i przez kilka kolejnych lat walczyła ona ze stawiającymi silny opór plemionami wschodnich Kipczaków. Ostatecznie wielka wyprawa na zachód wyruszyła w roku 1236 i na jej czele stanął syn i następca Dżocziego Batu (1227 - 1255).