Cała lista przygotowana przez najbliższych współpracowników Wierzbickiego, tak aby uwzględniała interesy gospodarcze całej Polski, została zaakceptowana przez wicepremiera. Komisja zaczęła pracować 9 października 1926 i w ciągu 6 miesięcy działalności przedłożyła wicepremierowi Bartlowi 35 opinii, które zostały umieszczone w pierwszym tomie Bieżących zagadnień polityki gospodarczej. Prace Komisji Opiniodawczej mogły być tak intensywne tylko dzięki korzystaniu przez nią z całego zaplecza Centralnego Związku Polskiego Górnictwa, Handlu i Finansów, który znany był jako Lewiatan. Komisja zakończyła pracę 15 kwietnia 1927. W lutym 1936 znalazł się w gronie 32 osób, mianowanych przez premiera RP Mariana Zyndrama-Kościałkowskiego, powołanych do składu komisji do zbadania gospodarki przedsiębiorstw państwowych.
Okres od zakończenia prac komisji do początku II wojny światowej to jego najpłodniejszy okres publicystyczny, wydał wtedy liczne pozycje, głównie o tematyce poruszające problemy monopolów (Państwo a kartele koncerny i trusty. Przyczynki i materjały, Warszawa 1929), ale nie tylko (Dobrobyt społeczeństwa a wychowanie, Warszawa 1932). W tym czasie zasiadał również w Państwowej Radzie Kolejnictwa.