Myśl, że areté (cnota) opiera się na wypośrodkowaniu skrajności (mesotes) nie pochodzi od samego Horacego, ale ma źródła w kulturze greckiej. Była szeroko rozpowszechniona w greckiej mentalności, w filozofii zaś stanowiła oś etyki Arystotelesowskiej. Horacjańska aurea mediocritas nie stanowi więc żadnej oryginalnej idei filozoficznej, ale raczej literackie ujęcie i opracowanie poglądu szeroko rozpowszechnionego.
Sama Oda X porusza dwa główne tematy: zagadnienie nieuniknioności i zarazem przemijalności przeciwności życiowych (res malae) i zagadnienie samej aurea mediocritas. Nieznany jest dokładny czas jej powstania, adresatem utworu pocieszanym w nim jest zaś konsul Aulus Terentius Varro Murena. Zagadnienia te przedstawione są w czwórczłonowej kompozycji: wersy 1-4 wprowadzają oba zagadnienia; wersy 5-12 stanowią pochwałę złotego środka, zwracając przy tym uwagę, że brak umiaru prowadzi do klęski; wersy 13-20 pouczają o tym, że nieszczęście może być odwrócone; wersy 21-24 przedstawiają ponownie i łącznie oba tematy. Strukturę utworu widzieć można też jako subtelne przeplatanie wielu idei, ostrzeżeń, rad i pocieszeń;