thumb|240px|Tan’yū Kanō (1602-1674), Hitomaru, 1648 – poeta japoński, tworzący w okresie Asuka. Zaliczany do Trzydziestu Sześciu Mistrzów Poezji. W XI w. deifikowany i od tego czasu czczony jako bóg poezji. Niektóre jego utwory znalazły się w zbiorze Man’yōshū, powstałym około 759 roku. Znany także jako Hitomaru (jap. 人丸).

O życiu poety wiadomo niewiele. Mieszkał w Heian-kyō; prawdopodobnie pochodził z rodziny nadwornych recytatorów cesarskich. Jego pierwszy datowany wiersz pochodzi z roku 689. Nie wiadomo, jakie stanowisko zajmował na dworze. Według najbardziej prawdopodobnych teorii, mógł być urzędnikiem, nadwornym poetą lub wędrownym artystą. Służył cesarzom: Mommu i Temmu, jednak do największego znaczenia doszedł pod rządami cesarzowej-władczyni Jitō. Pod koniec życia objął urząd państwowy w prowincji Iwami (dziś prefektura Shimane), gdzie prawdopodobnie zmarł. Informacje o życiu osobistym poety pochodzą wyłącznie z Man’yōshū i świadczą o tym, że był dwukrotnie żonaty.

Hitomaro prawdopodobnie nie należał do dworskiej elity i doszedł jedynie do niższych godności urzędniczych. Nic nie wiadomo o stanowisku, które zajmował na prowincji.