770 nosiły numery burtowe od 888 do 899, a okręty proj. 771 i 776 numery od 801 do 811. Mimo liczebności, flota okrętów proj. 770/771 miała umiarkowany potencjał bojowy, gdyż okręty te mogły przewozić 5 (maksymalnie 6 w projekcie 771) czołgów podstawowych klasy T-55, przybijając do brzegu, co stwarzało zagrożenie zniszczenia nieruchomego okrętu. Ponadto zabierały ok. 200 żołnierzy, z tego tylko 21-41 (w zależności od wersji) w pomieszczeniach desantu, a pozostałych w ładowni. Od projektu 770MA możliwy był wyładunek pojazdów amfibijnych (czołgów pływających PT-76, transporterów opancerzonych TOPAS lub transporterów pływających K-61 lub PTS-M) w wodzie w pobliżu brzegu. Wiązało się to również z ryzykiem, a ponadto czołgi PT-76 były słabo uzbrojone i opancerzone (ówczesne tendencje światowe polegały na budowaniu większych okrętów desantowych-doków, z których transport czołgów podstawowych na brzeg odbywał się za pomocą mniejszych barek).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Polskie okręty desantowe · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.