Oprócz 23 jednostek, które trafiły pod polską banderę, pozostałe ze 107 zbudowanych okrętów zostało zbudowanych na zamówienia zagraniczne, głównie dla ZSRR. Okręty desantowe projektu 770 i pochodnych, które otrzymały w kodzie NATO nazwę typu Polnocny („Północny”, najprawdopodobniej od nazwy stoczni), stały się jednymi z najszerzej znanych powojennych jednostek tej klasy na świecie, używanymi przez ZSRR i państwa bloku wschodniego oraz szereg państw afrykańskich i azjatyckich w radzieckiej sferze wpływów. W Polsce opracowano następnie duże okręty desantowe projektu 775 (w kodzie NATO Ropucha), ale budowano je tylko dla Marynarki ZSRR i nie służyły w Polsce.
Pod polską banderę trafiły ogółem w latach 1964–1971 22 okręty desantowe: 9 projektu 770D (OORP „Oka”, „Bug”, „Narew”, „San”, „Wisła”, „Pilica”, „Bzura”, „Warta”, „Noteć”), 2 proj. 770MA (OORP „Odra”, „Nysa”), 6 proj. 771 (OORP „Lenino”, „Brda”, „Studzianki”, „Siekierki”, „Budziszyn”, „Polichno”), 5 proj. 771A (OORP „Janów”, „Rąblów”, „Narwik”, „Głogów”, „Cedynia”). Na bazie projektu 773 zbudowano ponadto i wcielono w 1973 do Marynarki Wojennej desantem projektu 776 ORP „Grunwald” (mógł on przewozić jeden transporter opancerzony). Nadawano im nazwy pochodzące od rzek, a następnie miejsc bitew, głównie związanych z ludowym Wojskiem Polskim i partyzantką GL/AL. Okręty proj.