/ 51 t15,2 × 4,3 m9 wlekkie działo samobieżne SU-76 lub ciężarówka lub 60 żołnierzyM. Soroka podaje liczbę 120 żołnierzy (s. 77) LCP(L)66,5 /? / 10,7 t11,2 × 3,3 m8 w36 żołnierzy lub 3,7 t ładunku (np. działo)
Lata 60. i 70. - szczyt rozwoju sił desantowych Okręty projektów 770, 771 i 776 thumb|Polskie ODS projektu 770 podchodzące do brzegu thumb|Transportery opancerzone TOPAS-2AP opuszczają okręt desantowy proj. 771 Pod koniec lat 50., w związku z rozwojem planów operacyjnych Układu Warszawskiego i wycofywaniem przestarzałych niewielkich okrętów (a w zasadzie barek), przystąpiono do odnowienia floty desantowej. Według wytycznych technicznych otrzymanych z ZSRR, w Stoczni Północnej w Gdańsku opracowano nowy typ okrętu desantowego średniego (ODS) - projektu 770. Były to klasyczne okręty desantowe o wyporności ok. 700 t, z zakrytą ładownią, z których desant odbywał się nadal przez podejście do brzegu, ale też przez wyładunek pływających pojazdów bojowych w bliskości brzegu. Uzbrojenie stanowiło jedno podwójne (w dalszych typach dwa podwójne) działko plot 30 mm (AK-230) i wyrzutnie niekierowanych pocisków rakietowych kalibru 140 mm do wsparcia desantu. Projekt okazał się udany i następnie był rozwijany w postaci dalszych projektów 771 i 773.