Cechą wyróżniającą nowy krążownik kolonialny było silne uzbrojenie składające się z dwóch dział kalibru 240 mm (najsilniejsze ze wszystkich francuskich krążowników, łącznie z pancernymi). Wskazywało to na przewidywane zastosowanie jako substytutu pancernika, mogącego zwalczać umocnienia brzegowe i nawet opancerzone jednostki. Z drugiej strony marynarka uznała, że wystarczającą ochronę kadłuba będzie stanowił wewnętrzny pokład pancerny, bez opancerzenia burt (cecha krążowników pancernopokładowych). Zastosowano jednak w projekcie nietypowy schemat dość solidnego opancerzenia, stanowiący pośrednie rozwiązanie pomiędzy krążownikami pancernopokładowymi a pancernymi. Od stycznia 1897 roku okręt był wręcz oficjalnie klasyfikowany jako krążownik pancerny (fr. croiseur cuirassé), po czym został ostatecznie przeklasyfikowany w styczniu 1899 roku na krążownik I klasy (fr. croiseur de 1re classe). Brak pancerza burtowego bywał przedstawiany jako wada okrętu, lecz warto mieć na uwadze, że w okresie powstania jego projektu, klasa krążowników pancernych dopiero się kształtowała, a masowa budowa dojrzałych jednostek tej klasy była prowadzona dopiero w późniejszych latach.