Do przykładów ówczesnego budownictwa sakralnego należy niezachowana do czasów dzisiejszych świątynia Jowisza Najlepszego Największego, zbudowana w porządku toskańskim.
Technologie budowlane Rzymska architektura wyróżniała się zaawansowanymi technikami budowlanymi, które umożliwiły tworzenie trwałych i imponujących konstrukcji. Stosowano opus caementicium (betonu) w konstrukcjach łuków, sklepień kolebkowych i kopuł. Warto wspomnieć o technice opus latericium (cegła) oraz opus reticulatum (siatkowate układy kamieni). Używano także opus incertum, wykorzystując nieregularny układ nieociosanych kamieni osadzanych w rdzeniu betonowym.
Rozwój architektury i urbanistyki Okres cesarstwa to rozwój urbanistyki i architektury. Miasta otaczano murami obronnymi z bramami oraz wieżami, rozbudowywano akwedukty i system kanalizacyjny. W tym okresie przebudowano Rzym (Pole Marsowe, Forum Romanum). Wzdłuż dróg powstawały nekropolie. Wybudowano mauzolea, np. Mauzoleum Hadriana, katakumby. Stawiano również okazałe pałace (Złoty Dom Nerona, pałac Flawiuszów). Powszechniejsze stało się stosowanie kopuł – Panteon w Rzymie. Budowle powszechnego użytku przybierały monumentalne rozmiary, np. amfiteatr Koloseum lub teatry, termy Karakalli. Powstawały też łuki triumfalne.