mały|Panteon, przekrój poprzeczny i sfera celli thumb|Wnętrze świątyni na obrazie Panniniego, widoczny oculus thumb|Przekrój przez budowlę (ilustr. z pocz. XX w.) mały|Widok na Panteon z 1836 roku, autorstwa Jakoba Alta. Ukazane zostały dwie wieżyczki (nazywane oślimi uszami) dobudowane w wieku XVII, a rozebrane w 1883 roku. Panteon w Rzymie (Rzadziej Pantheum. W tej formie pojawia się w Historii naturalnej Pliniusza (XXXVI.38) w opisie tej budowli: Agrippae Pantheum decoravit Diogenes Atheniensis; in columnis templi eius Caryatides probantur inter pauca operum, sicut in fastigio posita signa, sed propter altitudinem loci minus celebrata., z greckiego Πάνθειον, pan – wszystko, theoi – bogowie, panteon – miejsce poświęcone wszystkim bogom) – okrągła świątynia na Polu Marsowym, ufundowana przez cesarza Hadriana w roku 126 na miejscu wcześniejszej z 27 r. p.n.e., zniszczonej w pożarze w 64 r. n.e.
Budową gmachu kierował Apollodoros, zesłany, po czym prawdopodobnie stracony później przez cesarza. Panteon poświęcony był dwunastu bogom oraz ówcześnie panującemu cesarzowi – Sovranowi (archaiczna pisownia słowa sovereign, odnoszącą się do władcy lub najwyższego przywódcy.