Historia Pierwotnie Panteon był prostokątną świątynią ufundowaną ku czci boskich patronów Rzymu około roku 27 p.n.e. przez Agryppę (zięcia i najbliższego współpracownika cesarza Oktawiana Augusta). Uległ on jednak zniszczeniu wskutek wielkiego pożaru Rzymu. Panteon Agryppy został zniszczony w ogromnym pożarze w roku 80 n.e. Domitan odbudował świątynię, która spłonęła ponownie w 110 n.e. Nowy Panteon został ukończony przez cesarza Hadriana i prawdopodobnie poświęcony około 126 n.e, ale już w zmienionej formie – na planie okręgu. Pozostawiono jednak oryginalny, zachowany po pożarze prostokątny portyk z kolumnadą i z napisem fundacyjnym na belkowaniu frontonu, poświęconym Agryppie. Portyk został wówczas przekryty potężnymi brązowymi dźwigarami długości 11,8 m, o których w 1450 r. wspominał architekt Leone Battista AlbertiFranz Maria Feldhaus (tłum. Stanisław Sosnowski): Maszyny w dziejach ludzkości od czasów najdawniejszych do Odrodzenia, Państwowe Wydawnictwa Techniczne, Warszawa 1958, s. 169. Podczas najazdu barbarzyńców na Rzym w V wieku świątynia została uszkodzona.