Później stosowano go zamiennie z Sieg Heil!, co było nie tylko formą pozdrowienia, ale i manifestacją zwycięstwa. Adolf Hitler i inni przywódcy partyjni często powtarzali te słowa pod koniec swoich propagandowych przemówień na masowych zgromadzeniach. Po raz pierwszy zostały one użyte przez Rudolfa Hessa podczas zjazdu NSDAP (niem. Reichsparteitag) w Norymberdze 10 września 1934 roku. Po swym przemówieniu przed ogromną publicznością Hitler milczał przez chwilę w zamyśleniu, a w tym momencie stojący w pobliżu Hess, będąc pod wrażeniem przemówienia Führera, wykrzyknąłЗиг хайль! // Воропаев С. Энциклопедия Третьего рейха. – М.: Локид-Миф, 1996. – 589 с. 5-320-00069-3.:
Tłumaczenie:
Po zdobyciu władzy przez nazistów w ramach rozszerzania kultu Hitlera minister spraw wewnętrznych Wilhelm Frick dekretem z 13 lipca 1933 roku zobowiązywał do używania hitlerowskiego pozdrowienia przez całe niemieckie społeczeństwo – stąd propagandowe określenie Deutscher Gruß, czyli pozdrowienie niemieckie. Decyzja ta zbiegła się z wprowadzonym następnego dnia zakazem tworzenia i działalności jakichkolwiek partii politycznych poza NSDAP. Na Hitlera odtąd (po 1934 roku) składano przysięgi, pozdrowienie „cześć Hitlerowi” (Heil Hitler) przeszło nawet do korespondencji. Stało się ono świadectwem „jedności i posłuszeństwa wobec wodza”.