Jego użycie wymagane było od tej pory w czasie śpiewania hymnu państwowego (Das Lied der Deutschen) i partyjnego (Horst-Wessel-Lied). Powstał też szereg oficjalnych wytycznych, które dokładnie regulowały sposób wykonywania tego gestu. Osoby, którym amputowano prawą rękę, mogły w celu oddania nazistowskiego salutu posłużyć się lewą, podobnie jak mężczyźni, którzy użyczali prawego ramienia towarzyszącej im kobiecie. Poza tymi wyjątkami, instrukcja nakazywała wzniesienie wyprostowanej prawej ręki pod takim kątem, aby widoczny był spód dłoni. Jednocześnie należało wypowiedzieć słowa Heil Hitler!, Sieg Heil! lub przynajmniej Heil!. W 1937 roku zakazano wykonywania „niemieckiego pozdrowienia” Żydom. Z kolei w Wehrmachcie aż do 1944 roku zachowano tradycyjny salut wojskowy, a Hitlergruß stał się obowiązkowy dopiero po nieudanym zamachu na życie Hitlera, dokonanym 20 lipca 1944 roku przez płk. Clausa von Stauffenberga.
Konsekwentne nieużywanie pozdrowienia „Heil Hitler”, które Świadkowie Jehowy uważali za sugerujące przypisywanie zbawienia Hitlerowi (oddawanie czci człowiekowi jest dla nich formą bałwochwalstwa), stało się jedną z przyczyn represji nazistów wobec tej grupy religijnej.