Datowanie radiowęglowe – metoda badania wieku materii pochodzenia organicznego oparta na pomiarze proporcji między izotopem promieniotwórczym węgla a izotopami trwałymi i (datowanie izotopowe). Opracowana została przez Willarda Libby’ego i współpracowników w 1949 r. Libby otrzymał za tę pracę Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii w 1960 roku.
Podstawy naukowe W górnych warstwach atmosfery pod wpływem neutronów promieniowania kosmicznego cały czas zachodzi proces przemiany 14N w radioaktywny w myśl reakcji:
Węgiel ten następnie rozchodzi się równomiernie w atmosferze i pod postacią dwutlenku węgla wchodzi poprzez fotosyntezę do organicznego obiegu węgla w przyrodzie. Tak długo jak organizm żyje, wymienia materię z otoczeniem, tak długo proporcje węgla radioaktywnego do stabilnego w materii żywej są podobne jak w atmosferze.
Sytuacja zmienia się jednak, gdy tylko organizm umrze – wymiana przestaje zachodzić, a izotop z czasem rozpada się według reakcji:
Jego udział spada o połowę co około 5740 lat (jest to tzw. czas połowicznego rozpadu).