W 1908 wsparł inicjatywę tworzenia Związku Walki Czynnej. Jodko-Narkiewicz liczył na wojnę między zaborcami i snuł ideę powstania zbrojnego przeciwko Rosji sądząc, że „wywoła ono w całym narodzie zapał, który wyrazi się w spotęgowaniu sił polskich do możliwie największych rozmiarów”M. Eckert, Historia Polski 1914-1939, Warszawa 1990, s.11. W 1909 w swej broszurze Kwestia polska wobec zbliżającego się konfliktu Austrii z Rosją, lansował koncepcję utworzenia polskiej siły zbrojnej w oparciu o Austrię. W 1912 roku był współzałożycielem, a następnie sekretarzem Komisji Tymczasowej Skonfederowanych Stronnictw Niepodległościowych – reprezentacji politycznej antyrosyjskiej irredentyszerzej na ten temat Tomasz Nałęcz, Irredenta Polska, Warszawa 1992,. Z początkiem 1914 r. działacze PSL „Piast” postawili mu zarzut sfałszowania wraz z W. Dehnelem weksli – zupełnie bezpodstawny, jak później ustalił sąd obywatelski (zajmujący się tą sprawą od października 1917 do marca 1918). Niemniej Jodko-Narkiewicz czując się skompromitowany wycofał się na kilka miesięcy z działalności politycznej i wyjechał do ParyżaAdam Jarosz, Jodko-Narkiewicz Witold ..., s. 255. Wrócił stamtąd do Krakowa tuż przed wybuchem I wojny światowej.