W tym samym czasie przeniósł się do Lwowa i został redaktorem „Słowa Polskiego”.

W 1928 otrzymał tytuł doktora filozofii na UJ za pracę „Przegląd Wszechpolski 1895–1905”, został prezesem Obozu Wielkiej Polski w Małopolsce Wschodniej i przeszedł ze „Słowa Polskiego” do „Kuriera Lwowskiego” w tym czasie był dwukrotnie aresztowany za udział w zamieszkach antysemickich w 1929 roku oraz w 1932 roku i w związku z tym został wybrany prezesem stowarzyszenia tzw. Brygidkarzy tj. działaczy narodowych, aresztowanych za akcje polityczne we Lwowie.

W latach 1930/1931 odbywał służbę wojskową w Śremie (poznańskie) w stopniu podporucznika.

W grudniu 1935 został redaktorem naczelnym lwowskiego „Dziennika Polskiego”. W 1937 został powołany na stanowisko redaktora politycznego warszawskiego „Kuriera Porannego”, pracował tam aż do wojny. Znany był ze swoich ataków na wszelką opozycję względem OZN-u. W 1939, tuż przed wojną, otrzymał za swą działalność Złoty Krzyż Zasługi.

Wojna Opuścił Warszawę i udał się do Lwowa, gdzie redagował „Dziennik Polski” aż do agresji sowieckiej, potem wrócił do Warszawy i do 1941 redagował „Słowo Polskie”.