W 1942 założył „Przegląd polityczny”, który zdobył uznanie i zwrócił uwagę wracającego do kraju Edwarda Rydza-Śmigłego. Po nawiązaniu z nim współpracy „Przegląd Polityczny” stał się oficjalnym organem Obozu Polski Walczącej. W tym okresie używał pseudonimów: Andrzej, Paulina, Stanisław Twardzic. W czasie konspiracji pisał książki polityczne oraz czuwał nad stroną redakcyjną i ideową całej prasy OPW. Brał udział w powstaniu warszawskim, gdzie redagował m.in. „Żołnierza Starego Miasta”. W pierwszym tygodniu powstania redagował „Wiadomości warszawskie” w nakładzie 1500 egzemplarzy.

Jego żona, Józefa, została wywieziona na roboty przymusowe po powstaniu.

Emigracja Po powstaniu uciekł do Krakowa. Nie udało mu się wznowić prasy OPW. Przed wejściem Sowietów uciekł do Niemiec jako Aleksander Kazimierski (robotnik). Po wyzwoleniu Brunszwiku przez Amerykanów pełnił obowiązki komendanta obozu wysiedlonych.

W 1945 udał się do Frankfurtu, gdzie założył Syndykat Dziennikarzy Polskich w Niemczech. W 1949 opuścił Niemcy i udał się do USA, gdzie został prezesem koła byłych żołnierzy AK w Nowym Jorku. Zorganizował Ligę Niepodległości Polskiej. W latach 1953–1955 był członkiem Rady Jedności Narodowej w USA. W 1957 wydał książkę Kraj i emigracja określając stosunek emigracji do kraju.