Głównymi organami prasowymi były „Proletariat”, „Do Boju” i „Proletariusz”. Żywszą działalność udało rozwinąć się w okresie rewolucji 1905 roku. W latach 1905–1906 partia liczyła około 10 tysięcy członków. W lecie 1905 roku utworzono Wydział Bojowy, w który zaangażowany było około 200 osób, ale już w styczniu 1904 roku miał miejsce pierwszy zamach członka partii Bolesława Kiełczewskiego na barona Siemiona Nikołajewicza Korfa, gubernatora łomżyńskiego i warszawskiego. Wydział Bojowy działał głównie w obronie struktur partyjnych, ale przeprowadzał też ekspropriacje i zamachy terrorystyczne, m.in. na dyrektora Kolei Nadwiślańskich, W. P. Iwanowa czy prezesa Sądu Wojskowego, generała Szwejkowskiego. Po odpływie fali rewolucyjnej i serii aresztowań, bojówkę rozwiązano w 1907 roku. Po zrywie lat 1905–1907 III Proletariat faktycznie zanika, formalnie istniejąc do 1909 roku.
Przypisy
Linki zewnętrzne Kazimierz Jeziorowski, Wspomnienia z działalności w PPS „Proletariat” Powstanie III Proletariatu i jego program
Kategoria:Partie i ugrupowania Królestwa Kongresowego Kategoria:Polskie organizacje rewolucyjne Kategoria:Rewolucja w Królestwie Kongresowym (1905–1907) Kategoria:Historia polskiego ruchu socjalistycznego Kategoria:Polskie partie socjalistyczne