także mają wołacz zawsze identyczny z mianownikiem.
Końcówki wołacza różnego od mianownika Sytuacja męskie twardotematowe z wyjątkiem większości z tematem zakończonym na -k-, -g-, -ch- męskie miękkotematowe i większość z tematem zakończonym na -k-, -g-, -ch-, niektóre żeńskie miękkotematowe większość żeńskich z końcówką M.l.p. -a żeńskie z końcówką M.l.p. -0 Końcówka -ie -u -o -i (nie -o) Przykłady psie, kocie, szczurze! smoku, duchu, rysiu, koszu, Kasiu! falo, małpo! miłości, myszy!
W rodzaju męskim występują także nieliczne formy nieregularne, np. „Boże!” zamiast spodziewanego „Bogu!”, „człowiecze!” (przestarzałe) obok „człowieku!”. Są to pozostałości deklinacji prasłowiańskiej, w której końcówką wołacza męskich rzeczowników o-tematowych zakończonych na spółgłoskę twardą – także „k” i g” – było zawsze -e. Z kolei forma „synu!” (zamiast „synie!”) kontynuuje prasłowiańską deklinację u-tematową.