Służbę zakończył w stopniu porucznika.
Wojna o niepodległość Litwy 25 lipca 1918 roku powrócił z bratem na Litwę i w czasie wojny o jej niepodległość tworzył oddziały partyzanckie na Żmudzi, które walczyły m.in. przeciwko bolszewikom okupującym Możejki i Telsze, a także przeciw Zachodniej Armii Ochotniczej. 15 listopada 1918 r. został mianowany przez Radę Państwa dowódcą gwardii w Siadach. 2 lutego 1919 r. został mianowany przez ministra spraw wewnętrznych komendantem miasta Siady, a 11 listopada 1919 r. komendantem miasta i okręgu Możejki.
Przekształcił utworzone przez siebie oddziały partyzanckie w regularne jednostki ochotnicze: półtorej kompanii piechoty i pół szwadronu kawalerii. 23 stycznia 1919 r. zaatakował Renau (obecnie dzielnica Możejek) i pokonał połowę kompanii Armii Czerwonej. 28 stycznia Armia Czerwona wyparła go z Siadów. 29-30 stycznia 1919 r. zajął Tirkšlius i wyparł z miasta Armię Czerwoną, ale wkrótce został zmuszony do odwrotu, ponieważ z Możejek przybyły 2 bataliony łotewskie. 25-27 lutego 1919 r. zaatakował Siady, gdzie w tym czasie znajdowało się 1,5 pułku Armii Czerwonej. Bolszewicy 24 stycznia 1919 r. rozpowszechnili proklamację oferującą 300 000 rubli za jego wydanie. Po zakończeniu walk był sądzony za brutalne postępowanie z przeciwnikami, a zeznawała przeciw niemu m.in.