Dietz Edzard postuluje też istnienie wariantu E/Anūnakū, gdyż, jego zdaniem, występowanie skróconej formy Enukkū wyjaśnić można jedynie asymilacją spółgłoskową morfemu -n('a')k- w -kk-, ale nigdy -nn('a')k- w -kk-D.O. Edzard, Sumerian Grammar, s. 13.. W tekstach akadyjskich nazwę tej grupy bogów zapisywano również za pomocą sumerogramów (dA.NUN, dA.NUN.NA, dA.NUN.NA.KE.E.NE) oraz przy pomocy formy kryptograficznej dgíš-u (60 × 10) wyrażającej wartość liczby 600.
Źródła Anunnaki występują głównie w literackich tekstach mitologicznych, eposach i hymnach z okresu od końca III tys. do połowy I tys. p.n.e.Zestawienie najważniejszych poświadczeń w: B. Kienast, Igigū and Anunnakkū nach den akkadischen Quellen, s. 150–154. Wczesne wzmianki o Anunnaki pojawiają się również w inskrypcjach królewskichA. Falkenstein, Die Anunna in der sumerischen Überlieferung, s. 127.: w inskrypcjach Gudei (Cylinder A i B)D.O. Edzard, Gudea and His Dynasty, s. 83, 89;