Taka akumulacja i ponowne inwestowanie, gdy wymaga stałej stopy zysku, powoduje problemy, jeśli dochody w pozostałej części społeczeństwa nie rosną proporcjonalnie.
Socjaliści postrzegają stosunki własności prywatnej jako ograniczające potencjał sił wytwórczych w gospodarce. Według socjalistów, własność prywatna staje się przestarzała, gdy koncentruje się w scentralizowanych, uspołecznionych instytucjach, które nie opierają się na prywatnej apropriacji dochodów – lecz na pracy kooperatywnej i wewnętrznym planowaniu alokacji nakładów – aż do momentu, gdy rola kapitalisty staje się zbędna. Bez potrzeby akumulacji kapitału i klasy właścicieli, własność prywatna środków produkcji jest postrzegana jako przestarzała forma organizacji gospodarczej, którą należy zastąpić wolnym stowarzyszeniem jednostek opartym na publicznej lub wspólnej własności tych uspołecznionych zasobów. Prywatna własność narzuca ograniczenia w planowaniu, prowadząc do nieskoordynowanych decyzji gospodarczych, które skutkują wahaniami koniunktury, bezrobociem i ogromnym marnotrawstwem