Partia działała głównie na Górnym Śląsku (który nigdy nie był pod zaborem pruskim, a pod administracją pruską w wyniku zdarzeń historycznych) i wśród robotników polskich w Niemczech. W 1910 liczyła ok. 2 tys. członków, czego blisko 1500 na Górnym Śląsku. Od 1910 kierowanie partią objął Józef Biniszkiewicz.
W 1913 na zjeździe SPD w Jenie, zniesiono warunki porozumienia z 1906 i wyrażono oczekiwanie, iż polscy socjaliści przyłącza się do SPD. Wobec takiej postawy XV Zjazd w grudniu 1913 w Oświęcimiu, uchwalił zupełną odrębność Polskiej Partii Socjalistycznej oraz ruchu zawodowego. Postanowiono w miejsce „Gazety Robotniczej” założyć „Dziennik Robotniczy” oraz utworzyć własną centralę związkową „Centralny Związek Zawodowy Polski”. W czasie I wojny światowej partia praktycznie zawiesiła swoją działalność.
W 1918 partia zaczęła ponownie aktywną działalność. W skład Komitetu Wykonawczego wchodzili: Józef Biniszkiewicz (przewodniczący), Wiktor Rumpfelt (sekretarz) i Antoni Czajor (członek). Pomiędzy 1918 a 1919 rokiem organizacja na Górnym Śląsku zwiększyła się z 1675 do 4702 członkówKazimierz Więch, Polska Partia Socjalistyczna 1918–1921, Warszawa 1978, s. 366..