Za najważniejsze środki walki uznano: organizowanie strajków wówczas, gdy istnieją szanse ich wygrania; inspirowanie odpowiednich petycji zbiorowych do władz administracyjnych z zażaleniami na złe traktowanie robotników przez fabrykantów; inspirowanie i organizowanie manifestacji wyrażających zarówno ekonomiczne, jak i polityczne cele proletariatu; Wskazano na potrzebę wykształcenia agitatorów robotniczych, popularyzujących niepodległościowy i socjalistyczny program PPS.
Działalność Związku Zagranicznego Polskich Socjalistów thumb|upright=1.3|Członkowie ZPPS i PPS – Kongres II Międzynarodówki w 1896 r. w Londynie. Siedzą od lewej Ignacy Mościcki, Bolesław Jędrzejowski, Józef Piłsudski i Aleksander Dębski. Stoją Bolesław Miklaszewski i Witold Jodko-Narkiewicz.