Tuż po zjeździe członkowie Centralizacji ZZPS zostali aresztowani i wysiedleni z Francji przez policję francuską. Od 15 stycznia 1893 r. rozpoczęli działalność w Londynie. Emisariusz ZPPS Stanisław Mendelson udał się do zaboru rosyjskiego w styczniu 1893 r., gdzie zawiązano „litewską grupę PPS”. W lutym – marcu 1893 r. doszło do połączenia w kraju Związku Robotników Polskich, II Proletariatu i Zjednoczenia Robotniczego, tworząc Polską Partię Socjalistyczną. Stanisław Mendelson zadeklarował przystąpienie Związku Zagranicznego Polskich Socjalistów do PPS. Główny ciężar łączności z krajem przejął Stanisław Wojciechowski.
Już w sierpniu 1893 r. z ZZPS wystąpiła Gmina Narodowo-Socjalistyczna motywując to dążeniem Centralizacji do dyktatury. W lecie 1893 r. doszło również do konfliktu z grupą członków PPS, która założyła Socjaldemokrację Królestwa Polskiego. Początkowo ZZPS współpracował na emigracji ściśle z działaczami narodowymi. Członkiem Sądu Organizacyjnego Centralizacji był m.in. Zygmunt Balicki, jednak we wrześniu 1895 r. podporządkowano się zaleceniom krajowej PPS zakazującej jednoczesnej przynależności do dwóch partii, co spowodowało przejście Balickiego do Ligi Narodowej. Wskutek sporów wokół swojej osoby usunął się ze Związku w sierpniu 1893 r.