na Zjeździe ZZPS w Zurychu wybrano Centralizację w składzie: Aleksander Dębski, Kazimierz Kelles-Krauz, Bolesław Miklaszewski, Władysław Studnicki i Leon Wasilewski.
Zgodnie ze statutem (ustawą) Centralizacja Związku Zagranicznego Polskich Socjalistów kierując się uchwałami Zjazdu paryskiego dążyła do połączenia wszystkich socjalistów polskich na emigracji w celu współpracy z PPS. Od września 1894 r. określono, iż „Centralizacja ZZPS jest zagranicznym przedstawicielstwem PPS”.
Najwyższą instancją ZZPS był coroczny zjazd, w którym brali udział członkowie ZPPS oraz mężowie zaufania poszczególnych sekcji. Zjazd wybierał Centralizację, Sąd Organizacyjny, redaktora „Przedświtu” i Komisję Redakcyjną, Komisję pomocy dla PPS zaboru pruskiego (tak naprawdę „redakcji „Gazety Robotniczej”). Funkcjonowały też komisje Górnicza i Chłopska, oraz od 1896 r. Komisja Pracy.
W latach 1895–1896 ZZPS posiadała sekcje w Austrii, Belgii, Niemczech, Szwajcarii, Wielkiej Brytanii, Francji, Galicji oraz USA. W 1894 r. Związek liczył ok. 31 działaczy, zaś w 1896 ponad 90 działaczy. Najaktywniejsze były sekcje londyńska (Witold Jodko-Narkiewicz, Aleksander Dębski, Stanisław Wojciechowski, Ignacy Mościcki) i paryska (Kazimierz Kelles-Krauz, Estera Golde-Stróżecka).