Dwadzieścia samolotów pierwotnie zamówionych przez Admiralicję jako wodnosamoloty GP zostało ostatecznie zbudowane jako bombowce Kangaroo, a całe zamówienie przejęło lotnictwo armii RFC (przekształcone przed ich dostawą w RAF). Samolot zachował dotychczasową konstrukcję płatowca, a unikalny wygląd nadawały mu skrzydła o różnej rozpiętości oraz długi i wąski nos kadłuba, wznoszący się wysoko nad ziemią w pozycji spoczynkowej. Oprócz drobnych ulepszeń konstrukcji, w tym technologii wykonania okuć metalowych, od wodnosamolotu GP różniło go konwencjonalne podwozie kołowe i mocniejsze silniki Rolls-Royce Falcon po 250 KM, a w przypadku 15 ostatnich samolotów po 270 KM. Serię 20 sztuk, o numerach seryjnych B9970 do B9989 zamiast pierwotnie przewidzianych dla GP N1720–N1739, zbudowano w zakładach Blackburn w hali Olympia w Leeds. Pierwszy Kangaroo B9970 został dostarczony do prób w stacji doświadczalnej w Martlesham Heath 3 stycznia 1918 roku. Próby trwały do 26 stycznia, po czym zdecydowano ukończyć pozostałe samoloty i nie zamawiać dalszych, których liczbę początkowo przewidywano na 50. We wszystkich maszynach wprowadzono po próbach ulepszenia, jak resorowane podwozie, podwyższone stanowisko strzelca i prawdopodobnie wzmocniony tył kadłuba. Ostatni samolot zbudowano we wrześniu 1918 roku.