Samoloty określane były w części dokumentów jako ciężkie bombowce (Heavy Bomber Aeroplanes), lecz z uwagi na udźwig bomb są także określane w literaturze jako średnie bombowce.
Służba Pierwsze samoloty weszły do służby od kwietnia 1918 roku w 246. Dywizjonie RAF, stacjonującym w Seaton Carew. Jedynie około 10 zostało dostarczonych przed zawieszeniem broni. Pełniły one służbę jako samoloty patrolowe, przeciwko okrętom podwodnym, nad Morzem Północnym i wschodnim wybrzeżem Wielkiej Brytanii. Ich zaletą w tym zastosowaniu było dobre pole obserwacji do przodu i prędkość. Wylatały około 600 godzin na patrolach, atakując 11 okrętów podwodnych. 28 sierpnia 1918 roku samolot nr B9983 wykrył koło Kettleness leżący na dnie niemiecki minowy okręt podwodny SM UC-70 i uszkodził go bliskim wybuchem bomby 236-kilogramowej, po czym okręt został zatopiony bombami głębinowymi przez wezwany niszczyciel HMS „Ouse” i zatonął z całą załogą. Według danych brytyjskich, dalsze 4 okręty podwodne uszkodzono. Samoloty nie były natomiast używane w przewidzianej dla nich roli bombowców nocnych. B9983 został później rozbity w katastrofie w Seaton Carew.