Łódź 1997, s. 106–110.. Ostatecznie zdecydowano o przywróceniu pomnika w przedwojennej, pieszej, formieHenryk Rudnicki, Pohańbienie i odrodzenie Naczelnika [felieton w cyklu „ze Środy na Piątek”]; w „Głos Robotniczy”, wyd. A, 24 IX 1974; przedruk w: Henryk Rudnicki” – „Hendryk”. Pod Red. Ryszarda Poradowskiego, Łódź 1985, s. 79–80 (oraz s. 109–111 ze zdjęciami dotyczącymi odbudowy pomnika T. Kościuszki).. W tym celu, dzięki decydującej pomocy ówczesnej I sekretarz Komitetu Łódzkiego PZPR – Michaliny Tatarkówny-Majkowskiej, został zaproszony do wykonania kopii jego przedwojenny twórca – Mieczysław Lubelski, w tym czasie na stałe zamieszkały w Wielkiej Brytanii. Ze względu na podeszły wiek wspomagali go w tej pracy łódzcy rzeźbiarze – Antoni Biłas (płaskorzeźby) oraz Elwira i Jerzy Mazurczykowie (figura Naczelnika).
Całość prac od strony artystycznej nadzorowała Komisja Artystyczna Ministerstwa Kultury i Sztuki, której członkami byli artyści-rzeźbiarze: Koniuszyn, Stefan Lisowski i Adam Procki, i która 2 czerwca 1959 r. wydała zezwolenie na rozpoczęcie odlewówKomisja Ministerstwa Kultury i sztuki zaakceptowała modele rzeźb pomnika Tadeusza Kościuszki;