8% wszystkich gruntów w Prowincji Poznańskiej i Prusach Zachodnich.
Budownictwo Praktyki budownicze Komisji zmieniały się z upływem czasu, w miarę coraz lepszego rozpoznawania warunków regionu oraz trudności związanych z osadnictwem.
W celu wspierania silnych wspólnot po początkowym okresie lokowania osadników w odizolowanych gospodarstwach zaczęto budować całe osady wraz z budynkami publicznymi, niekiedy przekształcanymi z dawnych dworków ziemiaństwa.
Początkowo Komisja oddawała osadnikom gospodarstwa w stanie gotowym do wprowadzenia się, lecz ze względu na zbyt wysokie ceny i ich niedostosowanie do potrzeb kolonistów od 1892 r. zaczęła przyjmować model wspierania przyjezdnych w samodzielnym urządzaniu, a później nawet budowie zagród (zapewniając tymczasowe baraki mieszkalne). Główną wadą tzw. modelu budownictwa fiskalnego, czyli właśnie samodzielnego wznoszenia zabudowań przez osadników, był niski poziom architektoniczny powstających budynków, dlatego po kilku latach zrezygnowano z niego na rzecz powierzenia budowy lokalnej administracji państwowej.