Jako poeta debiutował w 1917 r., ale pierwszy tom jego poezji ukazał się dopiero w 1921 r. Szerokie uznanie przyniósł Sosiurze romantyczno-rewolucyjny poemat Czerwona zyma (Czerwona zima, 1922), który uznano za jeden z najwybitniejszy obraz wojny domowej na Ukrainie. Poświęcił tym wydarzeniom jeszcze wiele utworów, łącząc w nich lirykę z zaangażowaniem obywatelskim. Jego dźwięczne i pełne głębokiej lirycznej żywiołowości wiersze uderzają swoją duchowością, rewolucyjnym zapałem i siłą uczuć. W okresie międzywojennym studiował w Charkowie (1922-1925). Należał do takich organizacji literackich jak: Pluh, Hart, Wilna akademija ploretarśkoji literatury, Wseukrajinśka spilka ploretarśkych pyśmennykiw.
Artystycznej inspiracji szukał m.in. w poezji ludowej i twórczości Tarasa Szewczenki, kształtując zarazem własny oryginalny styl, który charakteryzował się prostotą wiersza, dźwięcznością i romantycznym patosem. Już we wczesnej twórczości poety znalazł wyraz problem nurtujący ukraińskiego inteligenta lat 20., jakim było pogodzenie zaangażowania w rewolucję bolszewicką z poczuciem narodowego obowiązku. Traktują o tym m.in. poemat Dwa Wołodki (1930) oraz tom poezji Serce (1931).