Pomimo zakazu ze strony władzy w twórczości Sosiury z tego okresu dominował motyw patriotyczny (poematy: Mazepa, którego pisanie rozpoczął w roku 1929, a który wskutek zakazu władz mógł ukazać się drukiem dopiero w roku 1988, Machno, 1930). Prowokowało to konflikty z partią komunistyczną, do której należał od 1920 r. Poetę nie spotkały jednak represje, jakie dotknęły dużą ilość twórców ukraińskich w latach 30. i uniknął on losu wielu członków "rozstrzelanego pokolenia".
Wydarzenia lat 30. (Wielki Głód oraz represje, jakie dotykały działaczy kultury) doprowadziły poetę do ostrego psychicznego kryzysu, który jednak nie przeszkodził mu nadal tworzyć. Jako nieliczny z poetów tego czasu, Sosiura kultywował intymną lirykę miłosną - tomik Czerwone róże z 1932 r.
W czasie wojny z hitlerowskimi Niemcami Sosiura był korespondentem wojennym. Jego wiersze i poematy w latach 1942-1944 to: W godzinę gniewu (1942), Mój syn (1944) – nawiązuje do tradycji poezji radzieckiej z czasów rewolucji. Pod koniec wojny, w 1944 r. poeta ogłosił patriotyczny wiersz Kochaj Ukrainę, co sprowokowało ataki ze strony władzy – zarzucono mu „burżuazyjny patriotyzm”, zakazano druku i grożono aresztowaniem. Represje te ustały dopiero po śmierci Stalina w roku 1953.