wraz z Dorotą Simonides, Wilhelmem Szewczykiem, Ryszardem Hajdukiem zaprotestował przeciwko eliminowaniu byłych powstańców śląskich, byłych działaczy ZPwN oraz działaczy plebiscytowych z Mazur z udziału w życiu społecznym. Gdy władze PRL, w zamian za umorzenie długów gospodarczych wobec RFN, zgodziły się na wyjazd znacznie większej liczby osób z terenów Śląska, niż to zostało wcześniej uzgodnione (w ramach tzw. akcji łączenia rodzin), Edmund Osmańczyk zdecydowanie potępił takie postępowanie. Oceniał je jako działanie na szkodę polskich interesów narodowych, określał jako „Kuhhandel” (handel bydłem), „wielkie rozłączenie” lub „handel ludźmi”. Jeden z najbardziej kontrowersyjnych kroków w swojej parlamentarnej karierze wykonał w lutym 1976, kiedy poparł poprawki do Konstytucji PRL dotyczące przyjaźni polsko-radzieckiej i przewodniej roli PZPR w budowie socjalizmu. Spotkało się to z krytyką działającej wówczas nielegalnej opozycji antykomunistycznej, a także ze strony wielu środowisk inteligenckich. W latach 1979–1980 Edmund Osmańczyk był członkiem Rady Państwa,