Działalność w latach 80. Od początku rewolucji solidarnościowej zaczęły się rozluźniać jego związki z obozem władzy. W 1980 wraz z Dorotą Simonides, Ryszardem Reiffem, Janem Szczepańskim i Januszem Zabłockim wszedł w skład Nadzwyczajnej Komisji do Kontroli Realizacji Porozumień z NSZZ „Solidarność” w Gdańsku, Szczecinie i Jastrzębiu-Zdroju. W lipcu i sierpniu 1981 ostro krytykował w swych wystąpieniach sejmowych politykę rządu ułatwiającą emigrację szczególnie młodych Polaków za granicę. Jednym z częściej przywoływanych przez niego na forum Sejmu PRL postulatów było domaganie się swobody poruszania się i posiadania przez obywateli kraju paszportów. Był jednym z pierwszych, którzy publicznie opowiadali się za wprowadzeniem dopuszczalności posiadania podwójnego obywatelstwa. Bardzo krytycznie oceniał także politykę władz polskich wobec Górnego Śląska, twierdząc, że 600 lat panowania niemieckiego nie doprowadziło do takiej germanizacji Ślązaków jak niespełna 50 lat istnienia Polski Ludowej. W efekcie, mimo że od 1980 do 1983 zasiadał w prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu, stał się dla władzy osobą niewygodną.