Należy określić poziom wglądu, który posiada osoba na temat dysmorfii ciała (np. „jestem brzydki” lub „jestem zdeformowany”): Dobry lub wystarczający wgląd: osoba dostrzega, że wierzenia związane z zaburzeniem są lub prawdopodobnie mogą być nieprawdziwe. Słaby wgląd: osoba uważa, że obawy dotyczące ciała są najprawdopodobniej prawdziwe. Brak wglądu/przekonania urojeniowe: osoba jest całkowicie przekonana o tym, że obawy dotyczące ciała są prawdziwe.
Leczenie Istnieje ograniczona liczba badań nad skutecznością leczenia BDD. Z psychoterapii poleca się terapię poznawczo-behawioralną (ang. cognitive-behavioral therapy – CBT), najlepiej zawierającą technikę ekspozycji i powstrzymania reakcji (ang. exposure with response prevention – ERP). Skuteczność sprawdzana była w randomizowanych badaniach (bez placebo, choć niektóre posiadały grupy porównawcze z aktywnym leczeniem). Powstają też pierwsze programy CBT, które mogą być przeprowadzane przez internet (z pomocą psychoterapeuty).