Tolerancja, z jaką traktował ludność muzułmańską, podobnie jak reprezentantów innych religii i kultur, stanowiła standard w jego wielonarodowym królestwie. Była to cecha charakterystyczna nie tylko dla jego światłego panowania, ale całej gruzińskiej historii i kultury.
Dawid IV zmarł 24 stycznia 1125, zostawiając tron swemu synowi Dymitrowi I. Stary król został pochowany przy wejściu do Monasteru Gelati, niedaleko miejsca jego narodzin – miasta Kutaisi.
Kultura Ufundował Monastyr Gelati; mówiono nawet, że osobiście uczestniczył w jego budowie. Król skupiał szczególną uwagę na edukacji swojego ludu – wybierał dzieci, które słał potem do Bizancjum, po to aby „były nauczone języków i przywiozły do nas tłumaczenia zrobione tam przez siebie”. Wiele z nich zostało potem sławnymi uczonymi.
Za jego czasów w Gruzji było parę szkół i akademii, pośród których Gelati zajmowała czołowe miejsce. Historyk królewski napisał o niej, że to „druga Jerozolima całego wschodu, z uwagi na uczenie tego co wartościowe, z uwagi na bogactwo wiedzy – drugie Ateny, daleko przewyższające pierwsze w prawie bożym, kanonie wszystkich świetności Kościoła”. Poza Gelati były też inne znaczące centra kulturalno-oświatowe, m.in.