Szybko zasymilowali się z Gruzinami.
W 1120 Dawid IV ruszył do zachodniej Gruzji i, gdy Turcy zaczęli łupić gruzińskie ziemie, nagle zaatakował: tylko znikoma część wojsk seldżuckich zdołała uciec. Wówczas król Dawid wkroczył do sąsiedniego Szirwanu i zdobył miasto Qabala.
Zimą 1120-1121 gruzińskie oddziały skutecznie zaatakowały seldżuckie osady na obrzeżach wschodniego i południowo-wschodniego Zakaukazia.
12 sierpnia 1121 Dawid odniósł decydujące zwycięstwo nad licznymi oddziałami tureckimi w bitwie pod Didgori, co pozwoliło mu na odbicie Tbilisi w 1122 (po ciężkich walkach), które zostało stolicą po raz pierwszy w ciągu wielu stuleci (przeniesiono ją z Kutaisi). W 1123 armia królewska wyzwoliła Dmanisi, ostatnią seldżucką twierdzę w południowej Gruzji. W 1124 Dawid w końcu podbił cały Szirwan i odbił ormiańskie miasto Ani z rąk muzułmańskich emirów, co rozszerzyło granice jego państwa po rzekę Araks. Ormianie przywitali go jak wyzwoliciela i utworzyli oddziały pomocnicze. Wtedy też słowa „Miecz Mesjasza”, pojawiły się w tytule Dawida Budowniczego, co zostało wygrawerowane na miedzianej monecie z jego czasów: „Król Królów, Dawid, syn Gruzji, Miecz Mesjasza”.