30 września 1733, w początkowej fazie wojny o sukcesję polską, pałac, który po śmierci Augusta II znajdował się w rękach saskich ministrów i posłów współpracujących z Rosją i Austrią, stanowiąc faktyczną enklawę Elektoratu Saksonii, został po nieudanym szturmie zmuszony do kapitulacji przez polski oddział strażnika polnego Bazylego Zagwojskiego. Atak na pałac służył zabezpieczeniu tyłów wojsk koronnych występujących pod dowództwem wojewody kijowskiego Józefa Potockiego w obronie legalnej elekcji królewskiej Stanisława Leszczyńskiego przed interwencją armii rosyjskiej, która wkroczyła na Pragę.
Druga połowa XVIII i początek XIX wieku thumb|Pałac Saski w XVIII wieku|lewo Po śmierci Augusta III Sasa w 1763 pałac utracił status rezydencji królewskiej i podupadł. Wciąż należał jednak do kolejnych elektorów saskich, którzy wynajmowali pomieszczenia w pałacu na biura i mieszkania. 17 kwietnia 1794 podczas insurekcji warszawskiej pod pałacem Saskim od strony wschodniej stoczono z żołnierzami rosyjskimi jedną z dwóch największych bitew w stolicy – powstańcy odparli wtedy atak silnej kolumny wojsk rosyjskich zmierzającej na odsiecz oblężonemu w pałacu na ulicy Miodowej naczelnemu wodzowi armii rosyjskiej Osipowi Igelströmowi.