Wówczas starszy z braci zaczął uciekać do pobliskiego kościoła, jednak został tam zaatakowany przez Tirę i Čestę, a dobity przez Hněvsę. Umierając miał wypowiedzieć słowa „W ręce Twoje, Panie, powierzam ducha mego”. Zmarł 28 września 929 albo 935 roku.
Rok jego śmierci budzi spory: XX-wieczni historycy jak Josef Pekař czy Gerard Labuda skłaniają się ku dacie 929, ale zdaniem Dušana Třeštíka czy Zdenka Fiali bardziej prawdopodobny jest rok 935. Wkrótce potem nad ciałem zmarłego miała pojawić się jego matka i go opłakiwać. Zwolennicy Bolesława zamordowali również przyjaciół Wacława i ich rodziny. Trzy lata po śmierci księcia, jego ciało zostało przeniesione do kościoła św. Wita.
Według Legendy Krystiana Wacław miał żonę, natomiast Crescente fide podaje wiadomość przeciwną. Późniejsza Druga legenda starosłowiańska przekazuje wiadomość, że miał syna Zbrasława.
Ikonografia W ikonografii Wacław I Święty jest przedstawiany z następującymi atrybutami: sztylet – narzędzie jego śmierci, anioł podający mu włócznię, trumna niesiona przez anioły, zbroja rycerska z białym orłem na tarczy lub proporcu.
Patronat Święty Wacław został ustanowiony w 1436 jednym z czterech głównych patronów Królestwa Polskiego przez biskupa krakowskiego kard. Zbigniewa Oleśnickiego.