Rodzaje zapór: loby lodowcowe, zapory ziemne (np.: moreny końcowe lub czołowe) zapory skalne
Mechanizmy prowadzące do przerwania barier: erozja ciśnienie wody i siła naporu na barierę lawiny skalne i śnieżne cielenie się lodowca lub lądolodu trzęsienia ziemi zdarzenia kriosejsmiczne
Rozmieszczenie w czasie i przestrzeni Powodzie lodowcowe (jökulhlaupy) występowały prawdopodobnie we wszystkich epokach geologicznych (w których istniały lodowce). Widoczne ślady pozostawiły zjawiska wielkiej skali mające miejsce stosunkowo niedawno. Efekty ich działalności możemy obserwować w różnych częściach świata. W Plejstocenie ogromne masy wód roztopowych, nierzadko pozbawione były możliwości bezpośredniego odpływu, kumulowały się w postaci potężnych jezior (o objętościach tysięcy km³). Naturalne bariery z czasem ulegały zniszczeniu, a ogromne masy wody odwadniały jeziora zmieniając krajobraz na swojej drodze. Przykładem wielkich odwodnień tego okresu są wydarzenia związane z jeziorami Missoula i Agassiz. Równie wielkie powodzie miały miejsce w czasie zlodowaceń w Eurazji. Powodziom glacjalnym przypisuje się, m.in.