W latach 1963–1965 zastępca kierownika Wydziału Organizacyjnego KC, redaktor naczelny „Życia Partii”, w latach 1965–1970 kierownik Wydziału Organizacyjnego KC. Od grudnia 1970 członek Biura Politycznego KC (do sierpnia 1980) i sekretarz KC (do lutego 1980).
W latach 1972–1976 członek, w latach 1976–1980 zastępca przewodniczącego Rady Państwa. Od lutego do sierpnia 1980 prezes Rady Ministrów. Od 1969 pełnił mandat na Sejm PRL V, VI, VII i VIII kadencji. W Sejmie był przewodniczącym Komisji Obrony Narodowej (1971–1972) oraz przewodniczącym Klubu Poselskiego PZPR (1972–1980). W latach 1971–1981 był także członkiem prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu.
Jako bliski współpracownik Edwarda Gierka zmuszony w sierpniu 1980 do odejścia ze stanowisk państwowych i partyjnych, w październiku 1980 odwołany ze składu KC, a w lipcu 1981 wykluczony z partii przez IX Zjazd PZPR. Na wezwanie plenum KC w grudniu 1980 zrezygnował także z mandatu poselskiego. W lipcu 1981 został pozbawiony przez Radę Państwa PRL dwóch najwyższych odznaczeń państwowych. W stanie wojennym wraz z innymi przywódcami z poprzedniej ekipy internowany (od grudnia 1981 do grudnia 1982).