Z entuzjazmem agresję na Kuwejt przyjęła natomiast niewielka część arabskiej opinii publicznej, zwłaszcza w Jordanii, niektórych miastach muzułmańskich krajów Afryki Północnej oraz wśród Palestyńczyków. Ci uznali Saddama Husajna za bohatera większego od lidera ruchu narodowowyzwoleńczego Jasira ArafataMalik s.100-104. Z kolei rządy wielu państw arabskich potępiły iracką inwazję, uzyskując w konsekwencji różne korzyści: Egiptowi umorzono długi, a bojkotowanej Syrii zezwolono na udział w rozmowach dyplomatycznych. Partia Baas zyskała na sile w Jemenie i Libanie. Saddam Husajn zyskał też na znaczeniu po tym, gdy wsparł Palestyńczyków nawet przy własnych problemach finansowych.
Iracka okupacja Kuwejtu Po zajęciu Kuwejtu wojska irackie dopuściły się szeregu zabójstw obywateli tego kraju, a tysiące z nich aresztowano. Do więzień trafiali również Irakijczycy żyjący w Kuwejcie - wielu z nich emigrowało w związku z niechęcią do rządów Saddama Husajna. Wojsko dopuściło się również wielu aktów wandalizmu i grabieży. Skutkiem agresji na Kuwejt był gwałtowny wzrost cen ropy z ok. 20 do ponad 40 dolarów za baryłkę.