Saddam Husajn rozwinął wokół agresji na Kuwejt kampanię propagandową: wzywał do świętej wojny przeciwko wrogom islamu i zjednoczenia się w niej wokół Iraku. Ostro atakował Stany Zjednoczone, co przysparzało jego działaniom popularności w świecie arabskim. Iracki prezydent starał się powiązać kwestię zajęcia Kuwejtu z kwestią powstania niepodległego państwa palestyńskiego, zapowiadając, że wycofa się z Kuwejtu, jeśli Izrael opuści terytoria okupowane.
Próby dyplomatycznego zakończenia konfliktu i ich fiasko 29 listopada 1990 Rada Bezpieczeństwa ONZ nakazała bezwarunkowe wycofanie się wojsk irackich z terenu Kuwejtu, ustanawiając ultimatum na dzień 15 stycznia 1991 roku. Zezwoliła przy tym państwom członkowskim na użycie "wszelkich koniecznych środków" w celu wyzwolenia Kuwejtu. Jesienią 1990 Stany Zjednoczone uformowały koalicję blisko 30 państw zainteresowanych udziałem w interwencji w Kuwejcie - łącznie w Arabii Saudyjskiej zebrało się w tym celu blisko pół miliona żołnierzy. Spośród stałych członków Rady jedynie Chińska Republika Ludowa wstrzymała się od głosu. Przeciwko rezolucji zagłosowały Kuba oraz Jemen.