Wprowadził Edwarda Gierka w kręgi warszawskiej polityki oraz kreował jego politykę międzynarodową. Prowadził poufne rozmowy z wieloma politykami, np. „szarą eminencją” niemieckiej socjaldemokracji Egonem Bahrem (w sprawie m.in. niemieckich reparacji), czy amerykańskim sekretarzem stanu Henrym Kissingerem (1972). Inicjował wizyty w Warszawie zachodnich wpływowych politologów, m.in. Zbigniewa Brzezińskiego i Adama Bromkego. Na spotkaniu z twórcami kultury w Radziejowicach w październiku 1973 wygłosił przemówienie, w którym uznał konieczność oparcia polskiej polityki na nowym zdefiniowaniu sojuszu polsko-radzieckiego, który nie miał mieć nic wspólnego z wasalstwem, ale miał być oparty na kalkulacji zysków i strat. Do takiego ułożenia relacji namawiał również swoich rozmówców w Moskwie, stwierdzając, iż leży to również w interesie ZSRR.