Z jego inicjatywy stworzone zostało stanowisko doradcy Edwarda Gierka ds. ekonomicznych, którego zadaniem było przygotowywanie analiz sytuacji ekonomicznej oraz planów reform niezależnie od pionu ekonomicznego KC. W kwestiach oświatowych prowadził liberalną politykę, zachęcając np. historyków do rewidowania przyjętych dotychczas tez. Postulował wprowadzenie kadencyjności stanowisk w PZPR i wprowadzenie zasady wyboru spośród kilku kandydatów. Postulował, by w dziedzinie zarządzania kadrami wzorować się na państwach Zachodu. Temu miał służyć projekt, by pierwsi sekretarze Komitetów Wojewódzkich i kierownicy wydziałów KC wyjeżdżali do USA, gdzie mieli poznawać sposób funkcjonowania amerykańskich instytucji publicznych i gospodarki.

W latach 1972–1974 był członkiem Rady Państwa. W latach 1972–1976 był posłem na Sejm PRL VI kadencji z okręgu Chrzanów.

Od końca 1973 zaczął się schyłek jego pozycji politycznej. Utracił zaufanie Edwarda Gierka, gdy oskarżono go o szpiegowanie I sekretarza PZPR za pomocą dwóch podstawionych przez wywiad SB sekretarek. W 1974 został przesunięty z funkcji sekretarza KC i członka Rady Państwa na stanowisko wicepremiera.