Bolesław Rumiński (ur. 16 kwietnia 1907 w Brzeźnie, zm. 26 października 1971 w Warszawie) – polski inżynier chemik i działacz komunistyczny. Poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, III, IV i V kadencji, minister przemysłu rolnego i spożywczego (1949–1950), minister przemysłu chemicznego (1950–1957), członek (1969–1971) i zastępca przewodniczącego Rady Państwa (1971). Budowniczy Polski Ludowej.

Życiorys Urodził się w rodzinie Józefa, nauczyciela ludowego z Kujaw, i Agnieszki z Kotasów. Po ukończeniu w 1927 gimnazjum im. Jana Kasprowicza w Inowrocławiu studiował na Politechnice Warszawskiej, gdzie w 1936 uzyskał (pod kierunkiem prof. Wojciecha Świętosławskiego i prof. Wacława Iwanowskiego) dyplom magistra inżyniera chemii.

W latach 1927–1930 należał do Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej, a od 1928 do 1937 działacz Organizacji Młodzieży Socjalistycznej „Życie”, założyciel i sekretarz koła tej organizacji na Wydziale Chemii, członek egzekutywy „Życia” na Politechnice. Od 1930 do 1937 był działaczem Komunistycznego Związku Młodzieży Polski, współredagował i drukował ulotki i brał udział w organizowaniu wieców studenckich. W 1935 był w zarządzie Bratniej Pomocy na Politechnice z listy wyborczej „Frontu Niezależnych”.