W marcu 1936 brał udział w organizowaniu okupacyjnego strajku studentów Politechniki, za co 1 kwietnia 1936 został aresztowany i miesiąc później osadzony na pół roku w obozie w Berezie Kartuskiej. Od 1938 do wybuchu II wojny światowej pracował w przemyśle warszawskim.
Jesienią 1939 uchodząc przed gestapo przeniósł się w okolice Jasła skąd do Warszawy powrócił w końcu 1943. W okresie okupacji niemieckiej działał w konspiracji. Od 1942 był członkiem Polskiej Partii Robotniczej, uczestniczył w organizowaniu Krajowej Rady Narodowej i z jej ramienia kierował Kołem Gospodarczym, skupiającym inteligencję techniczną.
W 1944 został pełnomocnikiem rządu w Lublinie. Po wyzwoleniu Warszawy (17 stycznia 1945) jako pełnomocnik Rządu Tymczasowego RP na województwo warszawskie, do maja 1945 organizował od podstaw aparat administracji. W latach późniejszych pełnił wiele odpowiedzialnych funkcji partyjnych, państwowych i społecznych: w latach 1945–1947 był podsekretarzem stanu (wiceministrem) w Ministerstwie Przemysłu, w latach 1947–1949 podsekretarzem stanu w Ministerstwie Przemysłu i Handlu, w latach 1949–1950 ministrem przemysłu rolnego i spożywczego, w latach 1950–1957 ministrem przemysłu chemicznego. Od 1948 w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.