Uważany za wpływową postać wśród „natolińczyków” podczas walki o władzę w kierownictwie PZPR w latach pięćdziesiątych. W latach 1957–1969 podsekretarz stanu w Ministerstwie Przemysłu Spożywczego i Skupu. W latach 1948–1956 był zastępcą członka, a od 1956 członkiem Komitetu Centralnego PZPR. W latach 1969–1971 członek Rady Państwa; w lutym 1971 został wybrany na zastępcę przewodniczącego Rady Państwa, zmarł jeszcze w tym samym roku. Był delegatem na I Zjazd PPR w grudniu 1945 i na wszystkie zjazdy PZPR za jego życia (od pierwszego do piątego), posłem do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, III, IV i V kadencji w latach 1944–1956 i od 1961. Jako poseł na Sejm Ustawodawczy reprezentował okręg Kalisz, a w Sejmie PRL podczas pierwszej kadencji okręg Oświęcim, zaś podczas trzech ostatnich (od 1961) okręg Toruń.

Inicjator powstania Naczelnej Organizacji Technicznej (NOT), która powstała 15 grudnia 1945, nawiązując do tradycji przedwojennego Stowarzyszenia Techników Polskich. Długoletni prezes Zarządu Głównego NOT (1946–1952, 1960–1971).

Jego żoną była Antonina Rumińska z domu Wysocka (1914–2014), absolwentka Uniwersytetu Wileńskiego, prof. dr hab. na Wydziale Ogrodnictwa Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, m.in.